วันอังคารที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2552




หนึ่งในไม่กี่คน



บทเพลงที่ฉันชอบมากเลย ชื่อว่า หนึ่งในไม่กี่คน ของโบสุนิตา ลีติกุล

และยิ่งรู้สึกว่ากำลังมีความรักอยู่ ณ ตอนนี้ ต้องขอให้คุณผู้อ่านทุกท่านลองหาฟังนะคะ เพลงนี้

รู้สึกได้เลยนะ ว่าเขาคือคนนั้นจริงๆ หนึ่งในไม่กี่คนที่ฉันไว้ใจ หนึ่งในไม่กี่คนที่จะคอยร่วมทุกข์ ไม่ว่าเจอเรื่องรา้ายใดๆๆ ก็พร้อมเดินไปกับฉัน

(เพราะสุดๆ และซึ้งสุดๆๆเลยคะ )
ภาพประกอบ ข้าพเจ้าและคุณแม่คะ



วันพฤหัสบดีที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2552

ความรักกับความเป็นจริง
แม้ว่าวันนี้ฉันจะยังไม่รู้จักคำว่า ความรักดีพอ แต่ฉันก็จะทำให้มันมีคุณค่า
และ มีความทรงจำที่สุด แม้ว่าความรักมันไม่สามารถจะกำหนดให้เป็นไปอย่างที่ฉันต้องการได้ เพราะ ความรัก เกิดจากคน 2 คน มีบรรทัดฐานต่างๆที่ใครก็ไม่รู้ต้องกำหนด ให้เธอต้องอย่างง้้น อย่างนี้ ผู้หญิงต้องดีเลิศประเสริฐศรี ผู้ชายต้องมีอย่างงี้ อย่างงั้น ใครน๊าเป็นคนกำหนดเส้นกีดกั้นบางๆนี้ไว้ และมันก็มีองค์ประกอบ ที่หลากหลาย ที่ทำให้คน2 คนต้องรักกันแต่ไม่สามารถจะแสดงความรักต่อกันได้ นั่นคือ ฐานะ ทั้งทางครอบครัวทางสังคม หน้าที่การงาน อะไรต่างๆบ้อบอคอแตก
เพราะอะไร ฉันต้องมาบ่นมากมายเหล่านี้เพราะฉันมันแค่ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่รู้ว่าตัวเองไม่คู่ควรกับคนอย่างเขา ไม่เหมาะทั้งทางบ้านเรามันต่างกัน การงาน ฉันก็ยังเรียนไม่จบ เฮ้ยคิดแล้วตัวเองก็คงจะถูกทางเค้าว่าได้ แม้ว่าความรักคนส่วนใหญ่จะคิดว่าไม่เกี่ยวกับสิ่งต่างๆเหล่านี้ แต่เชื่อเถอะ พอเอาเข้าจริงๆ ก็มีซุบซิบ ว่างั้นว่างี้
ถึงฉันจะไม่ได้ ร่ำรวยอะไร แต่ฉันก็ไม่อยากให้ใครว่าได้ ว่าฉันคบเพราะเขาอย่างงั้นอย่างงี้ ฉันเองก็ไม่อยากต้องเป็นฝ่ายที่ถูกกล่าวหาอย่างงั้น เพราะคนเราต้องยืนหยัดให้ได้ เพียงแค่ตอนนี้ฉันยังไม่สามารถทำให้ตัวเอง ไปถึงจุดนั้นได้เท่านั้นเอง เพราะฉันเป็นผู้หญิง สินะ ถึงต้องมองว่าจะดีแค่ไหน จะเหมาะกับเค้าไหม นั่นนะ เค้าคิดว่ากลัวว่าฉันจะไปหลอกเค้า
คงเพราะเค้ารักเค้าห่วงใย คนในครอบครัวเค้าสินะ
แต่ ว่า มองกลับกัน แล้วฉันเองก็ไม่อยากจะถูกคนกล่าวหากันง่าย ทั้งๆที่ฉันเองยังไม่ได้ทำอะไร ฉันผิดหรอ ที่เกิดมาแล้วไม่ได้สวยไม่ได้รวย ช่างเถอะ ขอบคุณนะคะที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผู้หญิงธรรมดาคนนึงคนนี้ แม้ยังไม่รู้จักความรักดีพอ แต่ว่า ก็จะพยายามทำให้ดีกับปัจจุบันนี้ที่มีความรู้สึกพิเศษ นี้ไว้

วันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

สวัสดีคะ วันนี้ไม่ได้อัพเดทข้อมูลอะไรเลยคะ พอดีช่วงเสาร์อาทิตย์ ขอหยุดพักหายใจ
แล้วจะเตรียมเรื่องดีๆๆมาเล่าให้ฟังหลังจากที่กลับบ้านนะคะ ไว้เจอกันวันอังคารแล้วกันคะ จะเอาข้อมูลดีๆๆมาบอกเล่าเก้าสิบให้ท่านผู้อ่านได้ฟังกันคะ

วันพฤหัสบดีที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

พริก!!!ไม่เผ็ด มีจริงคะ
สำหรับครั้งนี้ข้าพเจ้าไม่ได้เตรียมเนื้อหาอะไรมาเพิ่มเติม
แต่ว่าก็มีรูปพริก ที่ลูกโตมากๆๆจาก ประเทศอิสราเอลมาฝากคะพอดีมีพี่ใจดีฝากมาให้ดูคะ
และทราบมาว่าพริกนี้ไม่เผ็ด ข้าพเจ้ายังไม่เคยได้ลิ้มรส แต่พี่ที่ส่งมาให้บอกว่างั้นคะ !!!
ประกาศถึงนักศึกษามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
นักศึกษากองทุนกู้ยืมชั้นปี 1 เข้าร่วมปลูกป่าเทิดไท้องค์ราชัน ครั้งที่ 4


ให้นักศึกษากองทุนเงินให้กู้ยืมเพื่อ การศึกษาชั้นปีที่ 1 ทุกคนเข้าร่วมปลูกป่าเทิดไท้องค์ราชัน ครั้งที่ 4 ในวันอาทิตย์ที่ 6 ธันวาคม 2552 เวลา 08.30 น. พร้อมกัน ณ พื้นที่ป่าต้นน้ำร่องก่อ - ฟาร์มคณะเกษตร ( ใส่เสื้อสีชมพู ) พร้อมสมุดพกกิจกรรม

ขอบคุณ http://www.reg.ubu.ac.th
วันนี้ขอนำบทความที่เคยอ่านและมันอาจจะตรงกับตัวเองมา และคงจะมีบ้าง ที่บางส่วนอาจตรงกับท่านผู้อ่านเหมือนกัน


วันเวลาที่ผ่านมา ชั่วระยะเวลาหนึ่งของชีวิต
ผู้คนมากมายผ่านเข้ามา
บางคนผ่านมาเพียงเพื่อจะผ่านไป

..................
แต่บางคนกลับไม่เป็นเช่นนั้น...

จากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนรู้จัก คนคุ้นเคย ล่วงเลย ไปถึงกลายเป็นคนรักกัน

เวลาเปลี่ยน สถานการณ์เปลี่ยน
สถานภาพทางความรู้สึกของเราก็อาจมีการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย
..................
บางคนยังคงความเป็นคนแปลกหน้า
ยังรักษาระยะห่างของการเป็นคนรู้จัก คนคุ้นเคย หรือ
คนรักกันไว้ได้อย่างคงที่...
..................

บางคน เปลี่ยนแปลงจากคนแปลกหน้า
กลายเป็นคนคุ้นเคย...
...................
จากคนเคยคุ้น กลายมาเป็น คนรักกัน ..
ทำลายระยะห่างของความรู้สึกให้สั้นลงอย่างรู้สึกได้ ...
และเมื่อนั้น เรื่องราวดี ๆ สวยงามทางความรู้สึกจึงเกิดขึ้น ..
....................

แต่ในทางกลับกัน..
ระยะห่างของบางคน อาจห่างไกลออกไปจนสุดหูสุดตา
จากคนเคยรัก คนเคยคุ้น กลายเป็นแค่คนเคยรู้จัก ..
กลายเป็นคนแปลกหน้าทางความรู้สึกไป ..

......................
แน่นอนว่า ระยะห่างของคนรู้จัก กับ คนรัก ย่อมไม่เท่ากันเป็นแน่ ..
แต่นั่นแหละ ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ..
ฉันเชื่อในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงของเวลา
พอ ๆ กับเชื่อในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงของความรู้สึก..
....................
ไม่มีมาตราวัดใด ๆ ที่จะใช้วัดระยะห่างของความรู้สึกได้
และระยะห่างในแต่ละสถานภาพทางความรู้สึกในแต่ละคนก็คงจะไม่เท่ากัน..

เราระบุชัดไม่ได้ว่า 1 เท่ากับ 1 ในความรู้สึกของอีกคน
1 ในความรู้สึกของคนหนึ่ง อาจจะเป็น 100 ในความรู้สึกของอีกคนก็เป็นได้ ..

และในเมื่อการคบหากันเป็นปฏิสัมพันธ์ของคนสองคน
เราจึงมองเห็นความไม่ลงตัว เห็นระยะห่างที่ไม่เท่ากันของคนสองคนได้เสมอ..
....................
กับคนบางคน เราอยากเป็นมากกว่าคนรู้จัก
เราก็จะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรามันสั้นลง

กับคนบางคน เราอยากเป็นน้อยกว่าที่เป็นอยู่
เราก็จะพยายามที่จะทำให้ระยะห่างของเรายาวไกลออกไป..

แต่กลับบางคนเรากลับอยากจะรักษา ระยะห่าง ตรงกลาง ไว้ให้คงที่
ไม่ให้ห่างหาย จางหนี หรือ เข้ามาใกล้จนเรารู้สึกอึดอัด..
.....................

เคยรู้สึกใช่ไหมว่า ..
ขณะที่เราเดินเข้าหา บางคนกลับกำลังเดินหนี
กับบางคนเรากำลังเดินหนี บางคนกลับเดินตาม...
กับบางคนเราก็ต้อ! งการระยะห่างประมาณหนึ่ง ไม่ต้องใกล้มาก
แต่ไม่ต้องการห่างหายไปไหน..

.....................
ขณะที่บางคนวิ่งตาม
ล้มลุกคลุกคลานและเจ็บปวดกับระยะห่างของอีกคนที่ทิ้งไว้ตรงหน้า
และขณะเดียวกันกับที่อีกคนก็วิ่งหนี
โดยไม่คิดจะหันกลับมามองความเจ็บปวดของอีกคน
อะไรก็เกิดขึ้นได้ กับความรู้สึกคน..

เหนื่อยแสนเหนื่อย ล้าแสนล้า แต่สุดท้ายก็ยังพยายาม
พยายามที่จะยื้อยุดฉุดดึงอยู่เช่นนั้น

บางคนปล่อยความรู้สึกของอีกคนไว้ บนความห่าง ห่างจนลับตา ..
ไม่เคยหันกลับมามองหรือรับรู้ความเป็นไปของอีกคน ..
ไม่เคยรับรู้ว่า

ระยะห่างที่เขาทิ้งไว้อีกคนมันสร้างความเจ็บปวดได้ประมาณไหน
แต่ก็มีบางคนที่เหนื่อยล้ากับระยะห่างที่พยายามรักษาไว้เพียงแค่นั้น
ไม่ต้องห่างไป แต่ เข้าใกล้กว่านี้ไม่ได้ ..
ต้องการเพียงเส้นขนานที่ไม่มีทางมาบรรจบ ....

.............................

การทำลายระยะห่างของคนสองคนอาจไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ก็ไม่ได้ง่ายดายนักสำหรับอีกหลาย ๆ คน...

บางคนพยายามมาเกือบทั้งชีวิต..
ระยะห่างที่ว่าก็ยังคงห่างอยู่เช่นเดิม..

ขณะที่บางคนอยู่นิ่ง ๆ ไม่วิ่งหนี ไม่วิ่งตาม
ปล่อยทุกอย่าง! ให้เป็นหน้าที่ของเวลา

ไม่เรียกร้องให้เกิดความคาดหวัง
ไม่ปล่อยละเลยจนเหมือนชาเฉย...
ระยะห่างนั้นกลับขยับเข้ามาใกล้ราวปฏิหารย์..
.................................


ขอบคุณบทความ จำไม่ได้แล้วมาเอามาจากไหน แต่มันกินใจเราซะเหลือเกิน
เรื่องของลูกกตัญญู

วันนี้เรามาต่อหัวข้อเรื่องที่ติดค้างไว้นะคะ
เรื่องของลูกกตัญญู อภิรักษ์ แซ่ฮ้อ คะ วันนี้มีเวลาเลยนั่งอ่านต่อจนจบทั้งเล่มเลยคะ และก็

มีข้อคิด ดังนี้นะคะจากที่ข้าพเจ้าได้อ่านจนจบ และจับใจความได้คะ

@@@การประหยัดหรือขี้เหนียว บางทีก็ไม่สามารถทำให้คนเราร่ำรวยขึ้นมาได้
และความร่ำรวยก็ไม่ใช่หนทางที่จะนำพาชีวิตไปสู่เป้าหมายของชีวิตได้
"เงิน" ไม่สามารถที่จะซื้อความสุขได้ และความสุขที่ได้มาก็ไม่ใช่จะได้มา
ด้วยการแลกกับเงินเสมอไป
@@@@
>ประสบการณ์สอนให้เขาได้รู้ว่า การรอคอยเป็นศิลปะของการดำเนินชีวิต ทุกคนที่เกิดมา
ล้วนแต่ผ่านการรอคอยมาแล้วทั้งนั้น<*-*>
****ตราบใดที่ยังมีถนนให้เดิน ร่างกายยังพอไหว ก็จะต้องเดินไปจนสุดถนนชีวิตนั่นแหล่ะ
ชีวิตยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ ตามวัน เวลาที่ผ่านไปอย่างไม่หยุดยั้ง วันคืนที่ผันผ่านไปนั้น
เรียกอะไรกลับคืนมาไม่ได้เลย ไม่ว่าความทุกข์หรือความสุข รวมทั้งความเป็นหนุ่มเป็นสาว
ที่หายไปพร้อมๆกับวันเวลา***

+++หนทางที่จะทำให้ชีวิตประสบความสำเร็จในชีวิตนั้น
คนเราไม่จำเป็นเกิดมาแล้วต้องร่ำรวยหมดทุกคนหรอก คนที่ไม่ร่ำรวย ก็สามารถ
ประสบความสำเร็จก็ได้ ถ้าหากไม่ทะเยอทะยาน และวาดหวังไว้จนสูง เกินไปจนยากที่จะ
ไขว่คว้า+++

ขอบคุณอีกครั้งคะ หนังสือที่ให้ข้อคิดเตือนใจแก่เยาวชนเล่มนี้